عظيم پيوسته ، حسين اسير شد و تغدى بيگ فرار نموده نزد امير مسعود آمد و امير احمد نيال‌تكين ، خازن سلطان مسعود كه سلطان مسعود او را مصادره كرده به هند فرستاده بود ، به هندوستان رفته عصيان آورد و امير مسعود سالار هندوان ناهر نامى را بر سر او نامزد كرد و احمد در جنگ گريخته به منصورهء سنده رفته و در آب غرق شد و سر او را به غزنين فرستادند و در سنهء سبع و عشرين و اربعمائة ( 427 ) كوشك نو به اتمام رسيد و تختى مرصع به جواهر آراستند و تاجى مرصع بالاى آن تخت آويختند و سلطان بر آن تخت نشسته و تاج بر سر نهاده بار عام داد ، و هم در اين سال امير مودود بن مسعود را طبل و علم داده به بلخ فرستاد و خود بر سر هندوستان لشكر كشيد و رفته قلعهء هانسى را گشاده و از آنجا به قلعهء سون‌پت آمد و ديپال « 1 » نام حاكم آن قلعه در بيشه‌يى فرار نموده پنهان شد و قلعه مفتوح گشته غنايم بسيار گرفتند ، لشكر ديپال اكثرى به قتل رسيدند ، خود تنها به در رفت و از آنجا به درهء رام توجه نمود و رام پيشكش بسيار فرستاد و عذر ناآمدن خويش نوشت و امير مسعود عذر او را پذيرفته امير ابو المجاهدين مسعود را طبل و علم داده به لاهور فرستاد و به غزنين مراجعت نمود ، و در سنهء ثمان و عشرين و اربعمائة ( 428 ) به جهت تسكين فتنهء تركمانان از غزنين به بلخ رفت و تراكمه بلخ را گذاشته به اطراف رفتند و سلطان از آب جيحون گذشته تمام ماوراء النهر « 2 » را متصرف شد و داود تركمان كه تغدى بيگ و امير حسن را قبل از اين شكست داده بود به جمعيت تمام قصد بلخ نمود و امير مسعود از ماوراء النهر به بلخ آمد و داود تركمان به مرو رفت و در اين اثنا تغدى بيگ دست تعدّى به نواحى گرگان دراز كرد ، امير مسعود چون آثار تمرد از او ديد او را بر دار فرمود . امير مسعود از بيغو تركمان كه سالار آن طايفه بود عهد و قول گرفته تا من بعد ارتكاب اعمال ناشايسته ننمايند و حدّ فراخور ايشان معين فرموده به هرات رفت و در اثناى راه جمعى از تركمانان بر لشكر امير مسعود زده چندى را به قتل رسانيدند و اسباب به غارت بردند و لشكريان سلطان كه نامزد بر ايشان شدند همه آن جماعت را علف تيغ ساختند و اهل و عيال ايشان را با سرها نزد امير مسعود آوردند ، امير مسعود آن سرها را بر خران بار كرده نزد بيغو فرستاد و بيغو

--> ( 1 ) . در نسخه : دنيال . ( 2 ) . از اينجا تا لفظ « قصد » در دو نسخه نيست .